بر نصاراست ، آن مكاشفه را بر والدهء ماجدهء حضرت بقيّة اللّه تطبيق نموده است . خوش داشتم آن مكاشفه را تتميما للفايدة و تعميما للعائدة با تطبيق آن دانشمند در اين وجيزهء سودمند نقل نمايم . پس مىگويم در باب دوازدهم از مكاشفات يوحنّاى مذكور است كه : علامتى عظيم در آسمان ظاهر شد ، زنى خورشيد را در بر كرد ، ماه زير پايش و تاجى از دوازده ستاره بر سرش . حامل بود و از درد زه و عذاب زادن فرياد برمىآورد . علامتى ديگر در آسمان پديد آمد ؛ اينك اژدهاى بزرگ سرخ‌فام كه هفت سر و ده شاخ داشت و بر سرهايش هفت افسر و دمش ثلث بود ، كواكب آسمان را كشيده ، آن‌ها را بر زمين ريخت . اژدها پيش اين زن كه مىزايد ، مىايستد تا چون بزايد ، فرزند او را ببلعد . پس فرزند نرينه‌اى زاييد كه همه امّت‌هاى زمين را به عصاى آهنين ، حكمرانى خواهد كرد ، آن فرزند به سوى خدا و تخت او ربوده شد . بيان مكاشفهء مزبوره تمام شد و آن دانشمند در تطبيق اين بر والدهء ماجدهء حضرت حجّة بن الحسن عليهما السّلام چنين فرموده : بلا شبهه اين مكاشفه بر فرض صحّت ، نسبت به امور آينده بوده نه گذشته و از زمان يوحنّا به بعد ، بعض فقرات اين مكاشفه بر احدى جز حضرت حجّة بن الحسن عليهما السّلام راست نيايد . آن‌چه در نظر قاصر اين عبد خاطى در كشف مكاشفهء مزبور مىرسد اين است كه آن زن ، مادر والاگهر حضرت ولىّ عصر مىباشد ، خورشيد ، امام حسن عسكرى است ، تاج ، عبارت از تاج شرف و افتخار است و دوازده ستاره كه زينت‌بخش آن تاج‌اند ، وجود مبارك خاتم انبيا ، صدّيقه كبرى و ده امام‌اند و ماه كه زير پاى آن زن واقع شده ، جناب حكيمه خاتون عمّهء حضرت عسكرى است كه قابلهء حضرت حجّت بوده و پس از اين‌كه دانست نرجس خاتون ، مادر حضرت حجّت ، باقيهء الهيّه است ، او را سيّدتى خطاب مىفرمود .